yerli yersiz nokta

Derviş Zaim filmlerinin yeri benim için çok ayrıdır. Tıpkı klasikleri okuduğumuz yaş aralığı değiştikçe aldığımız tadın değişmesi gibi, Zaim filmleri de her izleyişte farklı bir pencere açar insanın zihninde. Tuhaf! Belki de ihtiyaca binaen olduğu içindir bir öncekinde görmediğini bir sonrakinde görmen, hazır oldugunda sana gelen, ip uçları ile döşenmiş yollara düşüren. Zaim’in en sevdiğim filmi Nokta’dır. Tuz Gölü’nün yakıcı boşluğu ve beyazlığında gerçek üstü bir dekor sunar izleyiciye Zaim. Geçmiş zaman, şimdiki zaman ve gelecek zamana akar film, bunun nedeni Zaim’in filmi tek plan olarak çekmesidir. Osmanlı hat sanatında bir harfin tek seferde başlayıp bitmesine vurgu yapmak istemiştir bu çekim tekniğiyle Zaim. Filmlerinde en sevdiğim şey tam da budur. Bir yeri işaret ederken başka bir şey anlatması; ip uçlarını izleyicinin eline vermesi… Filmde bir zamanlar işlediği bir suç yüzünden taşıdığı vicdan yüküne daha fazla dayanamayıp, her şeyin başladığı yer olan Tuz Gölü’ne gelen Ahmet’in hikayesi anlatılır. Ahmet’in vicdan azabı onu hayata karşı tutuk ve isteksiz yapmıştır. Sürekli aynı harfi yazmaktadır; ancak noktayı koyamadığı için bitirip başka bir işe geçememekte dolayısıyla hayatına devam edememektedir. Nokta, içinde bitmesi için anlam yüklediği her şeydir ve onun için düşer yollara. Bizim de İçimizde noktayı koyamadığımız az veya çok bazı şeyler vardır kuşkusuz. Elimizi tutuk kılan nokta, noktaların ağırlığı… Bahaneler, ertelemeler, yetişememezlik gezegenini kara delik gibi içine çeken, hem de biz enim konum yerleşmişken o gezegene. Belki de hatırda tutulması gereken her cümlenin nokta ile bitme zorunluluğun olmamasıdır. Bazı cümleleri noktasız bırakabilir ve evet bazı noktalar için de dünyanın bir ucuna gidilebilir. Eşitliğin iki yanındaki denklem öyle ister bazen, işte kimi noktalı kimi noktasız…

eda özdemir